1-آنهايي که وقتي هستند، هستند وقتي که نيستند هم نيستند. حضور عمده
آدم‌ها مبتني بر فيزيک است. تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست که قابل فهم
مي‌شوند بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.

2-آناني که وقتي هستند، نيستند وقتي که نيستند هم نيستند (مردگاني متحرک
در جهان، خود فروختگاني که هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند.
بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار، هرگز به چشم نمي‌آيند، مرده و زنده‌شان يکي
است).
3-آنهايي که وقتي هستند، هستند وقتي که نيستند هم هستند (آدم‌هاي معتبر و
باشخصيت، کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثير خود
را مي‌گذارند کساني که همواره در خاطر ما مي‌مانند، دوستشان داريم و
برايشان ارزش قائليم).
4-آنهايي که وقتي هستند، نيستند وقتي که نيستند، هستند (شگفت‌انگيز‌ترين
آدم‌ها. در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشکوهند که ما نمي‌توانيم
حضورشان را دريابيم اما وقتي که از پيش ما مي‌روند نرم‌نرم و آهسته آهسته
درک مي‌کنيم . باز مي‌شناسيم، مي‌فهميم که آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و
چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان
اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم، گويي قفل بر زبانمان مي‌زنند.
اختيار از ما سلب مي‌شود. سکوت مي‌کنيم و غرق در حضور آنان مست مي‌شويم و
درست در زماني که مي‌روند يادمان مي‌آيد که چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم.
شايد تعداد اينها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.»

وقتي بيشتر مي داني  بيشتر زجر مي کشي ! خر باش و خوش باش!! وقتي گيرنده هايت اينقدر قوي عمل مي کنند  که ناگهان از نگاه محجوب يک عابد هوس را استنباط مي کني .. .يا از گريه هاي يک زن نيرنگ را... .وقتي لحن مردم صداقتشان را بر تو عيان مي سازد.. زندگي خيلي سخت مي شود  و هر چه بيشتر مي فهمي بيشتر درد مي کشي...

اكنون سرباز هستم
پدافند هوائی تهران مهر آباد

گاه زخمي که به پا داشته ام، زير و بم هاي زمين را به من آموخته است.

"سهراب سپهري"

در اين جهان هميشه برايش
مستراح گرامي ترين مكان هاست
چرا كه در آنجا آدميان غرقند در رضايت خاطر
و ارضاي وجود
در مكاني معلق ميان ستارگاني بر فراز سرشان
و انباري از كثافت , پايين باسنشان

اين دنج ترين جايگاهي است كه آدمي در هر شرايطي, چه بهترين شرايط, و چه بدترين شرايط در آن تنهاست , جايگاه شناخت است و ادراك ,
 و پي بردن به اين حقيقت مسخره ولي اساسي كه آدمي با همه ي عظمت و اقتدارش, قادر نيست كه چيزي را در خودش براي هميشه نگه دارد                           برتولت برشت

يكي بود يكي نبود مردي بود كه زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود .وقتي مرد همه مي گفتند به بهشت رفته است .آدم مهرباني مثل او حتما به بهشت مي رفت.
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي كيفيت فرا گير نرسيده بود.استقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.دختري كه بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به ليست انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به دوزخ فرستاد.
در دوزخ هيچ كس از آدم دعوت نامه يا كارت شناسايي نمي خواهد هر كس به آنجا برسد مي تواند وارد شود .مرد وارد شد و آنجا ماند.
چند روز بعد ابليس با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه ي پطرس قديس را گرفت: اين كار شما تروريسم خالص است!
پطرس كه نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد چه شده؟ابليس كه از خشم قرمز شده بود گفت:آن مرد را به دوزخ فرستاده ايد و آمده و كار و زندگي ما را به هم زده.
از وقتي كه رسيده نشسته و به حرفهاي ديگران گوش مي دهد...در چشم هايشان نگاه مي كند...به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در دوزخ با هم گفت و گو مي كنند...هم را در آغوش مي كشند و مي بوسند.دوزخ جاي اين كارها نيست!! لطفا اين مرد را پس بگيريد!!
وقتي رامش قصه اش را تمام كرد با مهرباني به من نگريست و گفت:

 (با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف به دوزخ افتادي... خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند)

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
ودستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسی ها
 لواشک بین خود تقسیم می کردند
وآن یکی در گوشه ای دیگر "جوانان" را ورق می زد
برای آنکه بی خود های و هو میکرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری را نشان می داد
با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت :

"یک با یک برابر هست..."
از میان جمع شاگردان یکی برخاست،
همیشه یک نفر باید بپاد خیزد.
به آرامی سخن سرداد :
تساوی اشتباهی فاحش و محض است...
معلم
مات بر جا ماند.

و او پرسید:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز
یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد :
 آری برابر بود
واو با پوزخندی گفت:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور وزر به دامن داشت بالا بود
وانکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود...
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقره گون ،
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود...
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان ومال مفت خواران
از کجا آماده می گردید؟
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟
معلم ناله آسا گفت:
بچه ها در جزوه های خود بنویسید:
یک با یک برابر نیست...                       گلسرخی

تنها دل تو دل نيست من هم هستم؟

جيرجيرك به خرس گفت: "دوستت دارم"

خرس گفت: الان وقت خواب زمستاني من است، بگذار بيدار كه شدم در باره اش صحبت ميكنيم.
و خرس خوابيد...
و نميدانست كه عمر جيرجيرك سه روز بيشتر نيست...

اولين بار
             اولين يار
                           آخرين فرصت ما بود...!

و چه اميد عبثي که به تباهي انجاميد.

عشق چیست؟
آیا عشق متافيزيک است؟
آدم هميشه بدنبال عشق مي گردد
از نظر متخصصان علوم انساني:يک حالت بيقراري فيزيو لوژيک است
عشق قويترين عامل فعال کننده مراکز لذت مغز است و هميشه به توليد يک احساس فراتر نيز کمک مي کند احساسي که انسان خود را فراتر از زمان و جسم خود مي بيند و هميشه گمان مي کنيم که معشوق يا عشقمان فراتر از منطق و فيزيک است.
 عشق هميشه با توهم توءام است.زيرا عاشق در اصل بدنبال لذت و بر آوردن اميال و خواهش خويش است ولي در واقعيت  اصلا آنها را نمي بيند و فقط تصور سمبليک و خيالي از اين امور دارد و بدين جهت پيوسته در يک منطقه مياني بين خود شيفتگي و آرماني کردن معشوع در نوسان است....
عشق سوءتفاهمي ست ميان دواحمق.                      فردریش نیچه

دوست کيست؟
دشمن کيست؟
من کيستم؟
حسي غريب اما هم‌چنان مي‌گفت براي ورود به هر ميداني، نخست از اين در ِ تنگ، از در ِ دوستي وارد بايد شد. براي شرکت در هر کارزاري، نخست بايد از اين کارزار، کارزار براي دوستي، سرافراز بيرون آمد و براي وجودي کردن هر عشق کلي و کلاني (عشق به انسان و جماعت و وطن و...)، نخست بايد عشق به دوست فردي را که بنا به تعريف، بيشتر از کليات شايد در تو حضور دارد، به سينه کشيد و از طريق گسترش آن راهي به سوي کليات گشود.

«قادر بودن براي عزيز داشتن آن‌چه که در دوست مي‌تواند او را روزي به دشمن بدل کند، نشانه اي از آزادي است. خود ِ آزادي است.»                   ژاک دريدا

بارها تعبير "دروغ مصلحت‏آميز" را شنيده‏ام،
مقصود از مصلحت در اين نوع دروغ، چيه؟
"مصلحتِ "چه كسى بايد در نظر گرفته شود؟
معيار مصلحت كدام است؟
به نام "مصلحت داشتن" مجاز شمرده مى‏شود.
...این روزا وارد عشقبازی هم شده ...
اه چه تمنای محالی دارم...
                          خنده ام می گیره
                                              تو که با فکر بیگانه ای!

کوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود
و انسان با نخستين درد...

در من زنداني ستمگري بود
که به آواز زنجيرش خو نمي کرد -
من با نخستين نگاه تو آغاز شدم

ستم حدي جفا قدري
و جور اندازه اي دارد
دل محبوب خود را با تغافل بيش از اين مشکن
که در قانون خوبان امتحان اندازه اي دارد.

آخرين گامهايم هديه به تو که در پشت رنگين کمان آرزوهايم پنهان شده اي...
مي دانم که برا ي يافتن تو کمي دير جنبيده ام ، اما احساس نااميدي ندارم زيرا تو را با تمام وجودم احساس ميکنم
اين دريافتن احساس سبز است که مرا تا سبزي محبت همراهي مي کند
خداوندا،مرا بپذير و تنهايي ام را معني کن.

اگر ميداني در اين جهان کسي هست
که با ديدنش رنگ رخسارت تغير ميکند
و صداي قلبت ابرويت را به تاراج
مي برد مهم نيست که او مال تو باشد
مهم  اين است که فقط باشد*زندگي کند*
لذت ببرد و نفس بکشد

شگفتا وقتي که بود ، نميديدم ، وقتي مي خواند نمي شنيدم ...

وقتي ديدم که نبود .. وقتي شنيدم که نخواند ...

و بعد عمري گداختن از غم نبودن کسي که تا بود از غم نبودن تو مي گداخت ...

و اکنون تو با مرگ رفته اي و من ، اينجا ، تنها به اين اميد دم مي زنم که با هر نفس ، گامي به تو نزديکتر مي شوم و ....                                                                

 ..... اين زندگي من است.

دکتر علي شريعتي

گاهي شرايطي تو زندگي يش مياد که آدمهاي اطرافتو بهتر بشناسي . همهء اون کساني که ادعاي دوستي و دوست داشتن مي کنند را بهتر ببيني . با نگاهي تازه . باورش سخته اما نميشه با حقيقت کاري کرد . وقتي کسي مي بينه که بهش احتياج داري  ?‌ ‌ وقتي کسي که ادعاي عشق مي کرد  ?  يکدفعه پشتت را خالي مي کنه تحملش سخته . اول باور نمي کردم  ?  نمي تونستم قبول کنم اما حالا وضع فرق مي کنه . حالا پذيرفتم که اعتمادم بي جا بود . حالا پذيرفتم که شروع کردن اين ماجرا از اول يک اشتباه بزرگ بود . چشمم را روي حقايقي که ميديدم بستم . گوشم را به جاي اينکه به واقعيتي بدم که همه از اون خبر داشتن جز من  ?  به نواي پر فريب آدمي دادم که تازه داره ذاتش را نشان ميده .
بر مي گردم به عقب و مرور مي کنم همهء اين سه ماه گذشته را تا ببينم کجا ديدم و چشم بستم و حالا مي بينم که کسي هست که قلب من را زير پاش له ميکنه و بخدا قسم ميخوره که دوستم داره .
ديگه اينجا نمي نويسم . ديگه از اين آه و ناله هاي عاشقانه خسته شدم . هر چي گفتم از کساني که آمدند  ?  قلبم را شکستند و رفتند بسه . هر چي بگم از اين نامردي ها  ?  باز هم کم نميشه از نامردي آدمها . نميشه بزور از ديگران خواست که صادق باشند .
اين از خودخواهي منه که توي اين شرايط بحراني مي خوام کنارم باشي . تصميم گرفتم ديگه خودخواه نباشم . نميشه بزور از کسي خواست که سر حرفها و قولهاش بمونه .
وقتي شروع کردم به نوشتن  ?  دلم سخت شکسته بود . آمدي  ?  خواندي و خواستي کنارم باشي . چقدر گفتم و نوشتم که ديگه تاب شکستن ندارم . ديدي قلبم هزار تکه شده  ?  با دستانت هر تکه را چسباندي و حالا با همان دستها ?  تکه تکه اش کردي .
دارم وسايلم را جمع مي کنم براي رفتن و بسته بندي مي کنم همراهشون احساساتم را و گوشه اي مي گذارم . شايد روزي دوباره بدردم خورد اما حالا ديگه بهشون احتياج ندارم  ?  نباشند بهتره .
ديگه از گفتن قصهء شکستنهام خسته شدم . قصه هام تکراري شدند .
مي خوام آدم تازه اي بشم و براي اين کار بايد دنياي جديدي براي خودم بسازم . براي اينکه دلت نشکنه چاره اي جز اين نداري که دل نبندي .
وقتي تغيير کردم دوباره مي نويسم اما اينجا نه . بگذار اين همه غم و درد همينجا بمونه . ديگه نمي خوام يدک بکشمشون . بايد پشت سر بگذارم خاطرهء همهء اين دروغها و فريبها را .
قصه هايم تمام شدند و تو شدي نقطهء پايان اين داستان . نقطه اي سياه  ?  لکه اي تيره بر صفحهء زندگي ام و با به ياد آوردنت سخت غمگين مي شوم . نام تو برام ياد آور دروغ و خيانته . بگذار پايان اين قصه هم سياه و تلخ باشه تا شايد روزي شروعي شاد پيدا کنه .

وای باران 
باران  ٬
شيشهء پنجره را باران شست .
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ  ٬ 
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
خواب رويای فراموشيهاست .
خواب را دريابم
و چه روياهايی !
که تبه گشت و گذشت .و چه پيوند صميميتها
که به آسانی يک رشته گسست .
چه اميدی  ٬  چه اميد ؟دل من می سوزد
و چه اميد عظيمی که به عبث انجاميد .
در ميان من و تو فاصله هاست .گاه می انديشم  ٬ 
تو می توانی به لبخندی اين فاصله را برداری !
آرزو می کردم  ٬
که تو خوانندهء شعرم باشی .
راستی شعر مرا می خوانی ؟نه دريغا  ٬  هرگز  ٬
باورم نيست که خوانندهء شعرم باشی .
کاشکی شعر مرا می خواندی !
با من اکنون چه نشستنها  ٬  خاموشيها  ٬
با تو اکنون چه فراموشيهاست  .
در من اين جلوهء اندوه ز چيست ؟
در تو اين قصهء پرهيز که چه‌ ؟
در من اين شعلهء عصيان نياز  ٬ 
در تو دمسردی پائيز  ٬  که چه ؟
حرف را بايد زد !
درد را بايد گفت !
سخن از مهر من و جور تو نيست .
سخن از
متلاشی شدن دوستی است  ٬
و عبث بودن پندار سرور آور مهر
سينه ام آينه ايست . با غباری از غم .
تو به لبخندی از اين آينه بزدای غبار .
من چه می گويم  ٬  آه ...
با تو اکنون چه فراموشيها  ٬ 
با من اکنون چه نشستنها  ٬  خاموشيهاست .
تو مپندار که خاموشی من  ٬
هست برهان فرموشی من .

حمید مصدق

با من اکنون چه نشستنها  ٬  خاموشيهاست .

با تو اکنون چه فراموشيها  ٬

تو مپندار که خاموشی من  ٬

هست برهان فراموشی من .من چه می گويم  ٬  آه ...

حمید مصدق

زندگي هارموني يكنواختي است 

كه هرعصر از ني لبك چوبي گدايي كور شنيده مي شود

و مرور مي كند تصاوير غبار گرفته ي گذشته هاي مبهم را              فروغ فرخزاد

 باز از کدام جهنم دره پيدايت شد 

اگر تمام الفباي فلسفه ارسطو را از حفظ باشي

منطق نداري که حرف حساب سرت شود

آقاي بتهون لطفا سمفوني . . . سهراب سپهري 

دستانم برايت مينويسد به صداقت و مهرباني آن روزهاي پاک
آن روزهاي رفتني و دست نيافتني
دلم براي تو هاي هاي ميکند
شبان تاريک در زير خاک
شبان نبودنت در اتاقي سرد
و نوشته اي ...و براي تصديق نبودنت عکسي از تو
اين نوشته ها چيستند...؟ 
                مگر چيستند که اين چنين باورهايم را مي مکند؟
مگر چيستند که ميتوانند به جرات گواه نبودنت باشند
آه اي از براي تو اشکها را دوست داشتن
                و اين نوشته ها در آينه ي متروک دلم تکرار ميشوند
تو نيستي.ميگويند نيستي...
وليکن وجودت مرا به خويش ميخواند
مرا از خويش ميراند
                ميتواند ميتواند...
سکوتم در خيالاتي مبهم صدا دار است
سکوتم مگر از چيست جز براي تو؟
دقيقه ها مرا شکار ميکنند
ثانيه ها مرا تکرار ميکنند
               آه  آه که باز هم بيزارم بيزارم
من از تکرار اين ثانيه ها بيزارم
من از آيين سنت وار تکرار ها بيزارم
من از تکرار بي پايان غمها بس گريزانم
چه بايد کرد اي محروم!
چه بايد کرد که ثابت کرد بودن را
                گاه گاهي نبودن را .نخواستن بودن را
آدمان همه از خوبي گفتند و
                                      بد کردند
عشقها از پاکي گفتند و خيانت
                                      کردند
پروانگان همصحبت گل بودند و
                                       رفتند
هيچ کس و هيچ چيز ضمانت نشد و ضمانت نکرد
نهرها پاکي را بردند
بادها عشق را بردند
آدمان وقتي سکوت ميکنند که ميترسند
وقتي دهان باز ميکنند که دروغ به پيشوازشان رفته باشد
آدمان سکوت را نميفهمند
                آه که آدمان چقدر پوچ اند
ديگر بار براي خواباندن غمهاي پر هايهوي
راهيه کدامين مقصد شدن مرا آرام ميکند؟
راه ها بس درازند و
عزم ها کوتاه
خرده از چه ميگيرم اينک باز؟
درنگ تا کي؟
دورنگي تا کي؟
               صبوري مرا سياه ميکند
شکست تا کي؟
               انتظار رسيدن به امروز تلخ ترين خاطره ي اشکهايم بود
تا به کي  به انتظار فرداها بنشينم؟
اي اشکها!
مرا پناه دهيد مرا پاک کنيد از غصه هاي هميشه بيدار...
لحظه اي تامل...سکوت...طلب آمرزش...!
و ديگر هيچ

 ديدار به قيامت...!

فرياد از معرفت رسمي,از عبادت عادتي,از حکمت تجربي و از حقيقت حکايتي

گفتن جمله هاي تکراري,به زباني غير از زبان مادري,جمله هايي که جمله هاي خودمان نيستند و اين کلمات و جملات را ديگران گفته اند,چه فايده اي به حال انسان دارد؟اگر دارد بسيار ناچيز است.
تا کي سر خود را مانند کبک در برف فرو بريم؟تا کي اطاعت کنيم از  گذشتگان؟پس کي ميخواهيم بزرگ شويم؟و کي انسان؟!
چرا آزادانه با خداي خود راز و نياز نکنيم؟
مشکل اساسي ما نا آگاهي است,ترس است,مشکل ما اين است که هنوز ايمان نياورده ايم,نه به خود نه به خدا.
وقتي براي خودت ارزش قائل نيستي,خود را نمي شناسي ,به فکر خودسازي نيستي, انتظار نداشته باش  که دين بتواند برايت کاري کند.
وقتي تمام فکر مان شده گناه و ثواب و بهشت و  جهنم و اطاعت و سرپيچي,چطور مي توانيم خود را دريابيم و زندگي را درک کنيم؟و چطور مي توانيم خداي را  ادراک کنيم؟
به راستي آن چيز که به عنوان حقيقت مي شناسي و باور داري چيزي جز حکايت است؟
پس بياييد گذشته را فراموش کنيم و دوباره متولد شويم.به سوي انسان تر شدن و بهتر شدن حرکت کنيم و به نام انسانيت خداي را آزادانه دريابيم.

خواجه عبدالله انصاري

او صادق است

 صداقت، که بعضي اوقات مبالغه آميز به نظر مي رسد، از او وجهه اي غير واقعي ترسيم مي کند.جامعه، او را يکباره در خود اسير مي کند. او زير ذره بين انسان هايي کشيده مي شود که فلسفه ي زندگي اش را نمي توانند درک کنند. "بيگانگي" جاي خود را به احساس ترحم عميقي مي بخشد. عدالت، که همه ي مردم بي چون و چرا بر آن اعتقاد دارند، چهره ي واقعي خود را نشان مي دهد: "تقصير اين بيگانه چيست؟" اين سوالي است که مدام با خود نجوا مي کند.تا بدانجا که بديهياتي که زماني پايه هاي فکري او بوده اند بيشتر سست مي شوند.او به دنياي اطراف خود به سردي مي نگرد. او حاظر نمي شود تا زماني که "ديگران" او را مجبور نکرده اند، خود را عضوي از جامعه بداند. او بي احساس، نفرت انگيز، و گناهکار، "بي تفاوتي مهر آميز دنيا" را با آغوش باز پذيرفته است،و براي مرگ لحظه شماري مي کند.

 "بيگانه" اثر آلبر کامو

دیروز داشتم اهنگ و اشعار مرحوم حسین پناهی  رو گوش میکردم.

واقعا لذت بخشه ...یک احساس صداقت کودکانه درون شعرهاش هست

یکی از شعرهای ان مرحوم

من هیچ وقت کافر نمی شوم   /  چون به ندانستهای خود ایمان دارم.!

حسین پناهی

او كيست؟
چرا چنين مي انديشد؟
احساساتش چرا اينگونه است؟
جهان اطراف را چرا اينگونه مي بيند؟
چقدر واقعيت در دست اوست؟

ديدگاه و بينش او به‌ جهان اطراف جالب توجه‌ و در نوع خود درخور تامل است.البته‌ بدون هيچگونه‌ پيشداوريهاي اخلاقي و ايدئولوژيکي. او را همانند يک انسان و يک مغز و داشتن يک نوع تخيل و برداشت از محيط اطراف بايد پذيرفت.
شايد براي بعضي ها درک احساسات و جهان ايجاد شده‌ در مغز او، آشنا و يك احساس همدردي لذت بخش ايجاد شود. و در عين حال براي کساني ديگر غير قابل درک باشد.تلاش و کوشش او براي شناخت و فهم محيط پيرامون خود با حواس و شعور خويش است و اين شجاعتي را که‌ او در سکوت و تنهايي به‌ خرج ميدهد.او را به‌ مبارزه‌ي تن به‌ تن با وجود و جهان هستي برده‌ است، تنها و بدون همراه.
نقطه‌ نظرهاي ديگران را قبول ندارد زيرا ميداند که‌ ديگران از نوع نگاه و وسعت ديد او بي بهره‌ و غافلند بنابراين فقط به‌ خود باور دارد.کساني را مي يابد که‌ نگرشي به‌ مانند وي را دارند، اما باز همانند او نيستند. و در پايان فرديت و تنهايي خود را به‌ اثبات ميرساند.نميخواهد فيلسوف باشد،
اگرچه‌، چه‌ بخواهد چه‌ نخواهد با نگرشي جهانبينانه‌ موضوعي را به‌ ميان ميکشد.او مستاصل از خويش است. در همان حال که‌ ميداند وجود دارد چون ميانديشد. تنها راهي که‌ براي خود مي يابد همان وجود داشتن است، اگر چه‌ معتقد است که‌ "زيادي" است، زيرا مرگ را نيز وجود ميپندارد،
پس پوچي از نگاه‌ او به‌ مرگ نمي انجامد. پوچي از نقطه‌ نظر او يک وجود است و بايد بدان توجه‌ داشت و نبايد از آن گريخت. "وجود" کاملا او را احاطه‌ کرده‌ است.
بنابر اين نگرش ژورماني او برايش تحمل ناپذير و ناگوار ميباشد. او آشفته‌ از اين واقعيت "وجود" است و کاملا بر وجود خود آگاه است و اين او را عذاب ميدهد.به‌ ارزشها و قوانين و به‌ سازمانهاي بشري معتقد نيست و آنها را به‌ سخره‌ ميگيرد و آنها را فريب ميپندارد"فريب" زيرا او تنهايي را بسيار قدرتمندتر ميداند و معتقد است که‌... انسان تنهاست!
آه چه ورطه حولناكي ميان خود و ديگران احساس مي كند....

وآن مرد مي ترسيد كسي منظورش را نفهمد.

رقصید

پر زد ، رمید

از لب انگشت او پرید

[ سکه ]

گفتم: خط

 

پروانه ی مسین

پرواز کرد

چرخید ، چرخید

پر پر زنان چکید؛ کف جوی پر لجن.

 

تابید ، سوخت فضا را نگاهها

بر هم رسید

در هم خزید

در سینه عشق های سوخته فریاد می کشید:

ـ ای ؟ یأس، ای امید !

 

آسیمه سر بسوی " سکه " تاختیم

از مرز هست و نیست

تا جوی پر لجن

با هم شتافتیم

آنگه نگاه را به تن سکه بافتیم.

 

پروانه‌ی مسین

آیینه وار ! بر پا نشسته بود در پهنه‌ی لجن !

وهر دو روی آن

خط بود

خطی بسوی پوچ ، خطی به مرز هیچ

 

اندوه لرد بست

در قلبواره اش

و خنده را شیار لبانش مکید و گفت:

ـ پس ... نقش شیر ؟

رویید اشگ

خاموش گشت، خاموش

 

گفتم :

ـ کنام شیر لجن زار نیست ، نیست!

خط است و خال

گذرگاه کرم ها

اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است

میعادگاه زشتی و پستی ست.

 

از هم گریختیم

بر خط سرنوشت

خونابه ریختیم.

 

اين شعر حجم خاصي به روياهام ميده....از شاعر معاصر رحماني